Er zijn twee gezegdes over hoe vrede te bereiken. ‘Wie vrede wil moet zich op oorlog voorbereiden’ en ‘Wie vrede wil moet zich op vrede voorbereiden’. Terwijl de eerste visie probeert de tegenstander af te schrikken door met oorlog te dreigen, probeert de tweede visie met vredelievende handelingen de vrede te bereiken. Beide visies worden in het christendom verdedigd, laat Erik Sengers in zijn nieuwste bijdrage zien, dus wat is wijsheid, als het om vrede gaat?  

Drie jaar geleden was ik op mijn eerste (en tot nu toe enige) uitzending. De reis ging naar Litouwen, het zuidelijkste van de drie Baltische staten. Nederlandse militairen oefenen in dat land samen met andere NAVO-partners hoe de oostflank van het NAVO-gebied te beschermen – Litouwen grenst aan (Russisch) Kaliningrad in het westen en Belarus in het oosten. Drie maanden verbleef ik daar, en voor wie dat lang vindt: de militairen die ik mocht begeleiden waren zes maanden van huis.

Dit jaar verschenen er veel boeken over vrede. Legeraalmoezenier en religiesocioloog Erik Sengers bespreekt drie titels: Kiezen voor vrede van Andrea Riccardi, Geloof in vrede van Joris Vercammen en Vrede. Wat het is en waarom het kan van Rolien Sasse. Welk beeld van vrede ontstaat in deze publicaties? En is het genoeg om de agressie van Rusland te stoppen?

Erik Sengers is geestelijk verzorger bij Defensie. Een terugkerend aspect van zijn werk is het afleggen van de Militaire Basisvaardigheden. De confrontatie met de eindeloze creativiteit van mensen om elkaar te doden, roept bij hem een vraag op:  houden we ons in oorlogstijd nog wel aan de regels die menselijkheid beschermen?

Oorlog domineert het wereldnieuws, van Oekraïne tot het Midden-Oosten. In Kiezen voor vrede houdt de Italiaanse historicus en Sant’Egidio-oprichter Andrea Riccardi een pleidooi voor vrede. Theoloog en legeraalmoezenier Erik Sengers las het boek en deelt zijn bevindingen.