Het scheppingsverhaal in Genesis 2 is anders dan in Genesis 1. Deze preekschets onderzoekt deze verschillen en focust zich daarbij op de opdracht aan de mens.

Discussies over het Israëlisch-Palestijnse conflict zijn in Nederland vaak emotioneel en verhit, zowel in de kerken als in het publieke debat. Toch staat ook dit jaar de Israëlzondag weer op de kerkelijke kalender. In deze tijd is het dus goed om te onthouden dat deze eerste zondag in oktober nooit bedoeld is geweest als een ‘zondag van/voor de staat Israël’, maar als een zondag waarop de verhouding tussen de kerk en het Joodse volk centraal gesteld wordt. Israëlzondag roept het besef wakker, dat we niet slechts christenen zijn, maar christenen-uit-de-gojiem.

Van oudsher leest de kerk in Adventstijd niet alleen de verhalen van de verwachting van Jezus’ geboorte, maar ook het verhaal dat meer dan dertig jaar later speelt: van Johannes in de gevangenis. Advent is immers de tijd van verwachting en daarover gaat de vraag van de Doper: teleurgestelde verwachtingen.

Jezus groeit van kleine telg tot een zichtbare vaandel voor iedereen. Met hem als baken kunnen wij leren groeien in vrede en gerechtigheid. Zo kunnen we gestalte geven aan het visioen van een geheelde wereld dat Jesaja schetst.

Zacharia voorzag dat de messias een rijk van rechtvaardigheid en vrede kwam brengen. Marcus laat zien hoe Jezus als die messias vorm geeft aan dat rijk. Als gemeenschap hebben we een rol te vervullen in het bewerkstelligen van die gerechtigheid.

In deze preekschets voor een zondag in de herfst schrijft Jan Swager over vrouw Wijsheid uit Spreuken 8.

Tijdens de tafelgesprekken met zijn leerlingen brengt Jezus geregeld de grootheid van God ter sprake. Het lijkt erop dat Hij, bij het verheerlijken van de Vader, eerder denkt aan het kruis dan aan het lege graf.

Als Jezus in de laatst uren die Hij doorbrengt met zijn leerlingen aan tafel zit, maakt Hij zich vooral zorgen over hen. Hij wil dat ze hun geloof niet verliezen. Ze hebben reden om moed te houden, omdat Hij de wereld al overwonnen heeft.

Menig preekhoorder voelt de tijdgeest knagen aan het eigen geloof in God. De secularisatie is te voelen in de kring van gezin, familie en vrienden. En af en toe kruipen de geloofsvragen ook onder onze eigen huid. Daar komen de zorgen bij over de gevoelde polarisatie in het maatschappelijk verkeer. Deze preek doet een poging om in onze tijd met zijn vele vragen een bemoedigend woord te spreken zonder de ingewikkeldheden te ontkennen of marginaliseren.