Hoe doen ze het toch, die mensen die een boek schrijven? Is het een roeping of noeste arbeid? Geeft de nacht een creatieve boost of totale paniek? En wat doe je eigenlijk als de inspiratie ver te zoeken is? Deze keer schuiven we aan de schrijftafel van arts Alie Hoek-van Kooten en horen we de drijfveer achter haar woordendrift.

Dementie heeft onze aandacht, alleen al omdat we dat regelmatig in onze omgeving tegenkomen. Ook in onze gemeenten! Via een Iona-lied is een bijzonder boek tot stand gekomen, dat kan helpen contact te maken en te houden met mensen, die door (beginnende) dementie geraakt worden.

Al ruim 35 jaar houd Niek Tramper een dagboek bij. Daarmee stelde hij het boek Liefde, lijden, leven samen. Schrijven helpt hem gedachten en gevoelens te ordenen, het onvoorspelbare en het onverwachte een plek te geven. Het schept ruimte voor verdriet over wat rafelig en onaf is in hemzelf en in de wereld om hem heen. En voor verwondering over al wat leeft, dat mijn geliefden er zijn, dat ik er zelf ben, de hemel hoog boven me, de aarde onder mij. En dat God er is van wie ik hoorde en die ik niet kende, maar die mij tegemoet kwam op de weg. Ruim twee jaar geleden kreeg hij de diagnose –ongeneeslijk ziek– kreeg. Het verwerken van die realiteit, de limiet gesteld aan zijn dagen, kreeg een grote plek in zijn dagboek. Elsbeth gaat in deze aflevering in gesprek met Niek over liefde, lijden en leven.

Na de diagnose ‘dementie’ wordt de plek in de samenleving voor deze mensen steeds kleiner. Denken we… nemen we als vanzelfsprekend aan… De Stichting ‘DemenTalent’ zet vraagtekens bij die veronderstelling. En met succes, naar meerdere kanten. Hier leest u het hoe en wat van die organisatie.

Zweven tussen hoop en wanhoop… het is bij uitstek iets wat ons overkomt op breukmomenten. Op die momenten waarin de normale gang van zaken plots wordt doorbroken en we oog in oog komen te staan met onze kwetsbaarheid en eindigheid. Het overkwam dichteres Lieke Marsman (1990). Ze had nog zoveel toekomstplannen, totdat een kankerdiagnose daar abrupt een streep door trok. Haar ervaringen van het ‘samenleven met de dood’ bundelde ze in Op een andere planeet kunnen ze me redden (Pluim, 2025). In deze recensie duiken we in dit boek met een prangende vraag: hoe gaat Marsman om met hoop en wanhoop?

Klinisch neuropsycholoog Annemaaike Serlier-van den Bergh werd ongeneeslijk ziek. Ze schreef tijdens haar eigen ziekteproces het boek Mogen zijn wie je bent. Troost vinden en geven als het levenseinde nadert. Ze deed dat om mensen een hart onder de riem te steken die een soortgelijk proces doormaken. Geestelijk verzorger Freek Boon las het boek en deelt hier zijn leeservaring.

In de rubriek Korte Metten bespiegelen onze schrijvers voor u de actualiteit. Deze week schrijft Bernd Hirschfeldt over zijn ervaringen in het ziekenhuis. Nu eens niet aan de rand van het bed als geestelijk verzorger, maar tussen de lakens als patiënt. En dat maakt een wereld van verschil.