Hoop doet leven: iedereen kent die uitdrukking wel. Wie hoop heeft, heeft uitzicht. Uitzicht op iets wat er nu nog niet is, maar in de toekomst misschien komt. Wie hoopvol is, heeft er vertrouwen in dat dat toekomstige zich op enig moment zal aandienen. Hij of zij verlangt ernaar en leeft uit dat verlangen. Hoop is een belangrijke bron van energie. De vraag is wel, waar die energie op gericht is. Wat is nu eigenlijk het ‘object’ van de hoop? Hoop je op succes, een geslaagd resultaat of een goede afloop? Maar wat bepaalt of iets geslaagd of goed is?

Is hoop naïef of juist wijs? Gaat hoop altijd samen met optimisme? En moeten we per se hoopvol zijn? Geestelijk begeleider Jan Venderbos las het boek Hoop van historicus Philipp Blom en Hoopvol pessimisme van filosoof Mara van der Lugt. Hij leert dat er moed nodig is om hoopvol te blijven en dat er naast greenwashing ook zoiets als hopewashing bestaat.

What is hope? Hope is commonly presented as a feeling—an expectation regarding a future that instills a sense of gladness. Whatever happens, things will somehow turn out well. Who would fail to appreciate being offered something that is hopeful? Yet the person who extends hope does not do so on the basis of some superior knowledge about what awaits another; rather, hope is a gesture of support, a performative speech act.

Als Jezus in de laatst uren die Hij doorbrengt met zijn leerlingen aan tafel zit, maakt Hij zich vooral zorgen over hen. Hij wil dat ze hun geloof niet verliezen. Ze hebben reden om moed te houden, omdat Hij de wereld al overwonnen heeft.

Menig preekhoorder voelt de tijdgeest knagen aan het eigen geloof in God. De secularisatie is te voelen in de kring van gezin, familie en vrienden. En af en toe kruipen de geloofsvragen ook onder onze eigen huid. Daar komen de zorgen bij over de gevoelde polarisatie in het maatschappelijk verkeer. Deze preek doet een poging om in onze tijd met zijn vele vragen een bemoedigend woord te spreken zonder de ingewikkeldheden te ontkennen of marginaliseren.

Voor een buitenstaander ben ik waarschijnlijk een saaie wandelaar. Hij ziet me steeds opnieuw dezelfde route nemen. Zelf vind ik herhaling een ideaal recept om in hetzelfde andere dingen op het spoor te komen. Zelfs na lange tijd ontdek ik zaken die er tevoren waren, maar die ik niet had opgemerkt.

Arnold Huijgen (1978) is de nieuwe Theoloog der Nederlanden. Hij is hoogleraar dogmatiek aan de PThU, christelijk gereformeerd predikant en enthousiast wielrenner. Hoe gaat hij zijn nieuwe rol vervullen? Redacteur Maartje Amelink ging met hem in gesprek.

Therapie floreert. We kloppen massaal aan bij psychologen, psychiaters en coaches voor hulp bij onze problemen. Naast de officiële instanties zijn er zelfhulpboeken, zelfhulpgoeroes en zelfhulpproducten: van theezakjes met levensvragen tot saliewierrookstokjes om je huis mee te reinigen. Katie Vlaardingerbroek dook in onze therapiecultuur, als religiewetenschapper en als ervaringsdeskundige in de ggz, en schreef het boek Nederland therapieland. Redacteur Maartje Amelink ging met haar in gesprek.

De betrouwbaarheid van de Bijbel is al eeuwen onderwerp van gesprek. Is de Bijbel een betrouwbaar boek? Die vraag wordt nog altijd veel gesteld, zowel binnen als buiten geloofsgemeenschappen. Maar […]