Ga met God

Aan het einde van een eredienst klinkt de zegen. Steeds vaker wordt ook om een zegen gevraagd voor een verre reis of uitzending. De zegen verbindt ons met God; het alledaagse wordt heilige ruimte.

‘Eigenlijk kom ik voor de zegen’, zei een gemeentelid. Ik was even verrast door zijn uitspraak, maar het leidde tot een prachtig verdiepend gesprek. Aan het einde van een eredienst wordt men de wereld ingezonden met een zegen. Meer en meer wordt er ook om een zegen gevraagd als men voor lange tijd op reis gaat. Mensen weten zich blijkbaar gedragen door de zegen. De zegen voelt als bescherming. Maar wat ‘doen’ de woorden?

Geen toverspreuk

‘De HEER zegene u en behoede u…’ Dit zijn de eerste woorden van de zogeheten aäronitische zegen (Numeri 6:25-27). Er staat niet ‘de HEER zegent u’,  maar ‘de Heer zegene u’. Het is aanvoegende wijs, het is daarmee een wens, een bede. In de Nieuwe Bijbelvertaling begint de zegen dan ook met ‘Moge de HEER u zegenen en beschermen…’ De zegen is dan ook geen toverspreuk. We weten allemaal dat we ook met een zegen niet gevrijwaard zijn van ongeluk, pijn en verdriet. En toch ervaren we de zegen als een kracht die we meekrijgen.

Een gedragen moment

Die kracht werd me helderder toen een jongen voor een schoolproject ruim een maand naar Gambia ging. Met een groep medescholieren reed hij in auto’s naar de plaats van bestemming om daar te helpen bij een monteursopleiding op een technische school. Zo’n reis is natuurlijk niet zonder gevaren. Dwars door de woestijn, geconfronteerd met cultuurverschillen, en voor een tijdje verstoken van de vertrouwde zorg en bijstand van zijn ouders. ‘Wil je een reiszegen?’ vroeg ik hem. Hij verraste me met een volmondig ‘ja’. En zo geschiedde. Omringd door de gemeente werd hem de handen opgelegd. Je voelde de stille ontroering in de ruimte. Een gedragen moment waarin het ontastbare Hogere resoneert. Toen we het lied ‘Ga met God en Hij zal met je zijn’ (Liedboek 416) zongen, vloeiden de tranen in heel de kerk. Niet van verdriet, maar van een heilig geluk.

Ander perspectief

De zegen is geen toverspreuk, maar veeleer een belijdenis en een belofte. In de kerk zoek je de ontmoeting met de Eeuwige. Voor een moment word je weggetrokken uit het alledaagse. In stilte en muziek, woord en sacrament, word je getroost en bemoedigd, onderwezen en gevoed. En dan klinkt de zending: ‘Ga dan van hier in de wereld van alledag…’ We verlaten de heilige ruimte om van het alledaagse heilige ruimte te maken. Daartoe krijgen we de zegen. Ga met God! Het leven wordt in een ander perspectief gezet. Ook wanneer ongeluk, pijn of verdriet je treffen. Waar zijn Naam klinkt, verheft de Liefde zijn stem en anderen zullen je dragen. Dat is zegen.