Toon Hermans schreef ooit een liedje waarvan het refrein eindigde met de volgende zinnen:

‘Maar we staan met z’n allen in de file en ze slaan je op je bakkes in de tram. Staat je auto in de stad, wordt je radio gejat, maar we hebben vijfenveertig soorten jam.’

Het liedje gaat over de vrijheid die de moderne consumptiemaatschappij ons belooft. Het is een vrijheid die vooral draait om keuzevrijheid: we hebben ogenschijnlijk oneindig veel mogelijkheden om te doen en te laten wat we willen. Maar, zo dichtte Hermans ironisch, wat betekent die vrijheid als we geconfronteerd worden met vrijheidsinperking, of als geweld, oorlog, haat en demonisering de kop opsteken?

Het meest duurzame hotel van Afrika, Hotel Verde in Kaapstad, ligt op steenworp afstand van een drukke internationale luchthaven. Het hotel is afhankelijk van de vliegtoeristen, dus hoe duurzaam is het project eigenlijk? Thandi Soko-De Jong komt aan de hand van Johannes 9 en het wereldbeeld van de Kichwa tot de conclusie dat onze relatie met de aarde één van wederkerigheid is. Ze laat echter ook zien dat wie goed voor de aarde wil zorgen, de kwetsbaren niet moet vergeten.

Stephen Cherono, later Saif Saaeed Shaheen, koos voor Qatar. Lees hoe armoede, politiek en sport zijn carrière en records bepaalden.

Techniek en theologie lijken op het eerste gezicht niets met elkaar te maken te hebben. De een zoekt oplossingen, de ander worstelt met onoplosbare vragen. Toch raken beide werelden elkaar dieper dan we denken. Wie het mens-zijn wil begrijpen, kan niet om techniek heen – en wie technologische ontwikkeling wil duiden, kan niet zonder theologie.

“Ik ben geboren in de Eerste Wereldoorlog”, vertelde ze me graag. Een Britse dame van toen ver in de 90, door MS gekluisterd aan haar rolstoel, bij wie ik in het woonzorgcentrum regelmatig op bezoek mocht komen als zorgpastor. “Mijn ouders gaven mij als lichtgewicht baby’tje in volle oorlogstijd eieren van bij de boer te eten op advies van de dokter. En zie mij hier nu zitten, ik ben er nog hè.” Haar frisse, Britse veerkracht zal ik nooit vergeten.

Drie jaar geleden was ik op mijn eerste (en tot nu toe enige) uitzending. De reis ging naar Litouwen, het zuidelijkste van de drie Baltische staten. Nederlandse militairen oefenen in dat land samen met andere NAVO-partners hoe de oostflank van het NAVO-gebied te beschermen – Litouwen grenst aan (Russisch) Kaliningrad in het westen en Belarus in het oosten. Drie maanden verbleef ik daar, en voor wie dat lang vindt: de militairen die ik mocht begeleiden waren zes maanden van huis.