Zacheüs vertelt hoe hij hoofdtollenaar werd, waarom hij nieuwsgierig was naar Jezus, hoe hij werd gezien door Jezus en tot welke veranderingen de ontmoeting met Jezus heeft geleid.

In het Evangelie volgens Matteüs bestijgt Jezus als een tweede Mozes een berg en geeft daar zijn bergrede  (Matteüs 5-7). Hij brengt zijn toehoorders de voorschriften in herinnering die het volk ooit ontvangen heeft. Schaft Hij ze af? Geeft Hij een nieuwe Wet? Nee, Hij lijkt de regels alleen maar aan te scherpen.

Elke familie kent uitspraken die als estafettestokjes van generatie op generatie worden doorgegeven. Zo’n uitspraak kan dienen als leidraad en richting geven aan het leven. Maar het kan ook zijn dat je er last van hebt, en dat je het stokje niet doorgeeft, maar bewust aan de kant legt.

In de psalmen lezen we over God als burcht en vesting. Hij is een toevlucht voor wie op Hem vertrouwt. Een ander beeld voor de bescherming van God is de moedervogel, die de kuikens toedekt met haar vleugels.

Aan het einde van een eredienst klinkt de zegen. Steeds vaker wordt ook om een zegen gevraagd voor een verre reis of uitzending. De zegen verbindt ons met God; het alledaagse wordt heilige ruimte.

Om te geloven, heb je alle generaties nodig. En dat begint al met de allerjongsten. Want een baby is wie die is, helemaal zichzelf. En helemaal als God. Want ook Die is Wie Die is. Helemaal zichzelf. Wil je iets van God ervaren, kijk dan naar een pasgeboren kind.

Gesprekssuggesties bij het april nummer van Open Deur, over ‘Spreek!’.

Iedereen heeft een schuilplaats nodig. Een plek waar je veilig bent. Ook in woorden kunnen we wonen. Woorden die ons wijzen op wat belangrijk is, wat er echt toe doet.

Na de geboorte van een baby volgt vaak kraambezoek. In Lucas 2 lezen we hoe de herders als eersten hoorden over de geboorte van Jezus. Ze gingen meteen op weg, en vonden Maria, Jozef en het kind dat in de voederbak lag. Een herder vertelt over zijn werk, en over die ene nacht waarin de engelen zongen.